اصول و مبانی مدافعان حق کودکی در ایران
هیچ تحلیل سیاسی، اقتصادی، اجتماعی یا حقوقی بدون کودکان کامل نیست
It All Begins Here
«مدافعان حق کودکی در ایران» معتقد است هیچ تحلیل سیاسی، اقتصادی، اجتماعی یا حقوقی که کودکان را از قلم بیندازد، تحلیلی کامل و قابلدفاع نیست.
کودکان موضوعی فرعی در حاشیهی جنگ، سرکوب، فقر، مهاجرت، تخریب محیط زیست و تحولات سیاسی نیستند. آنان صاحبان مستقل حق و نزدیک به یکسوم جامعهاند؛ با حقوق، نیازها، تجربهها و صدایی مستقل از بزرگسالان. اهمیت و تقدم حقوق کودکان نیز وابسته به شمار آنان نیست؛ حقوق کودکان باید بر هر مصلحت و ملاحظهای مقدم باشد. هر جنگ، سرکوب، بحران معیشتی، مهاجرت اجباری، تخریب محیط زیست یا تصمیم سیاسی، پیامدهای مستقیم و ماندگاری بر زندگی کودکان دارد.
با این حال، کودکان در بسیاری از بیانیهها، برنامهها و تحلیلهای سیاسی و حقوق بشری یا کاملاً حذف میشوند یا در پایان، بهعنوان بندی فرعی به متن افزوده میشوند. این حذف، یک بیدقتی ساده نیست؛ بازتاب نگاهی است که هنوز کودک را بهعنوان صاحب مستقل حق به رسمیت نمیشناسد.
هیچ طرحی برای آزادی، عدالت، دموکراسی یا آیندهی ایران، بدون تعیین جایگاهی روشن و مستقل برای کودکان، نه تصویر کاملی از جامعه ارائه میکند و نه میتواند مدعی عدالت و مشروعیت باشد.
پرسش از جایگاه کودکان نباید به پایان بحثها موکول شود. باید از آغاز پرسید:
این وضعیت، سیاست، بحران یا تصمیم چه اثری بر حقوق، امنیت، بقا، رشد، کرامت، مشارکت، حال و آیندهی کودکان دارد، و چه مسئولیتی در قبال آنان ایجاد میکند؟
«مدافعان حق کودکی در ایران» معتقد است هیچ تحلیل سیاسی، اقتصادی، اجتماعی یا حقوقی که کودکان را از قلم بیندازد، تحلیلی کامل و قابلدفاع نیست. کودکان موضوعی فرعی در حاشیهی جنگ، سرکوب، فقر، مهاجرت، تخریب محیط زیست و تحولات سیاسی نیستند. آنان صاحبان مستقل حق و نزدیک به یکسوم جامعهاند؛ با حقوق، نیازها، تجربهها و صدایی مستقل از بزرگسالان. اهمیت و تقدم حقوق کودکان نیز وابسته به شمار آنان نیست؛ حقوق کودکان باید بر هر مصلحت و ملاحظهای مقدم باشد. هر جنگ، سرکوب، بحران معیشتی، مهاجرت اجباری، تخریب محیط زیست یا تصمیم سیاسی، پیامدهای مستقیم و ماندگاری بر زندگی کودکان دارد.
با این حال، کودکان در بسیاری از بیانیهها، برنامهها و تحلیلهای سیاسی و حقوق بشری یا کاملاً حذف میشوند یا در پایان، بهعنوان بندی فرعی به متن افزوده میشوند. این حذف، یک بیدقتی ساده نیست؛ بازتاب نگاهی است که هنوز کودک را بهعنوان صاحب مستقل حق به رسمیت نمیشناسد.
هیچ طرحی برای آزادی، عدالت، دموکراسی یا آیندهی ایران، بدون تعیین جایگاهی روشن و مستقل برای کودکان، نه تصویر کاملی از جامعه ارائه میکند و نه میتواند مدعی عدالت و مشروعیت باشد. پرسش از جایگاه کودکان نباید به پایان بحثها موکول شود. باید از آغاز پرسید:
این وضعیت، سیاست، بحران یا تصمیم چه اثری بر حقوق، امنیت، بقا، رشد، کرامت، مشارکت، حال و آیندهی کودکان دارد، و چه مسئولیتی در قبال آنان ایجاد میکند؟